Een boek schrijven is een marathon (deel 1)

hardloper

wie een boek schrijft moet een lange adem hebben

Er is geen woord van gelogen: een boek schrijven is absoluut een marathon. Ik heb recht van spreken (voor de helft dan)

Toen ik ergens halverwege 2010 had besloten om het verhaal van “Mijn vader was een NSB’er” op papier te zetten, had ik geen idee waar ik aan was begonnen. Ergens is dat maar goed ook, want als ik wel wist hoeveel werk een boek schrijven met zich meebrengt, dan was ik er misschien nooit aan begonnen.

Ik weet het nog precies: ik zat op een zonnige dag in de tuin wat weg te mijmeren, toen de ideeën van het verhaal van Elsa Aaldering weer met mijn gedachten speelden. Dat was het moment waarop ik mezelf voor een keuze stelde: of je zet het verhaal op papier of je vergeet het en wist het voorgoed uit je geheugen. Een poosje later had ik de knoop doorgehakt: het verhaal zou er komen. Ik had er geen tijdslimiet aan verbonden, maar het was het vertrekpunt van een hele lange reis.

een boek schrijven is veel werk

Een boek schrijven is monnikenwerk

De eerste pogingen stelden niet veel voor. Slechts enkele zinnen hadden hun weg naar het papier gevonden, maar het begin was er. Om voor mezelf duidelijkheid te scheppen creëerde ik een kader waarbinnen het verhaal zou plaatsvinden. Bijvoorbeeld door op dat moment zo concreet mogelijk antwoord te geven op vragen zoals: Waar speelt “Mijn vader was een NSB’er” af? Welke personages zijn er? Wat is de setting? Welke tijdsspanne omvat het verhaal? Toen het kader was uitgezet, had ik ook iets om me aan vast te houden tijdens het schrijven. Ik merkte dat het voor mij een stuk prettiger werkte.

In mei 2011 was ik op vakantie in Frankrijk en las ik in de Elsevier een artikel over het concept van TenPages.com. Ik was gelijk verkocht. De bedoeling van het concept is dat je minimaal 10 pagina´s van je manuscript online plaatst en dan probeert om 2000 aandelen à €5 probeert te verkopen aan belangstellenden voor je verhaal. Al met al is dat een hele klus. Daar komt nog bij dat je minimaal 100 aandeelhouders voor je boek moet hebben én dat je de eindstreep binnen 4 maanden behaalt. Indien succesvol, dan gaat TenPages.com voor je op zoek naar een gerenommeerde uitgever. Ook voor de uitgever is het concept aantrekkelijk, omdat het grootste deel van de opbrengst van de aandelen door de uitgever gebruikt kan worden om de kosten te dekken en er een grote groep ambassadeurs is die het boek en de auteur steunt. De aandeelhouders krijgen in ruil voor hun steun gezamenlijk 10% van de uiteindelijke opbrengst van het boek.

vertrekkend vliegtuig

Het boek moet af: dus iedereen op vakantie behalve ik

Aangezien het concept van TenPages.com vooral gebaseerd is op online bekendheid door middel van social media, leek deze uitdaging mij op het lijf geschreven. Ik was zelf immers al heel wat jaren online actief. Toen in juni terugkeerde uit Frankrijk, plaatste ik mijn manuscript direct online. Vol goede moed en een flinke dosis enthousiasme hoopte ik op het gewenste resultaat. Wat heet: binnen 6(!) weken waren alle aandelen verkocht en zou mijn boek “Mijn vader was een NSB’er” worden uitgegeven. De pagina op TenPages.com is inmiddels ruim 16.000(!) keer bekeken. Je kunt mijn eerste bladzijden daar teruglezen.

Daarna volgde een periode van schrijven, schrijven en nog eens schrijven. Het viel niet altijd mee om daar naast een drukke baan en de zorg voor twee kleine kinderen tijd voor te vinden. Ik heb zelfs een keer een vakantie naar Italië afgeslagen, zodat ik thuis ongestoord meters kon maken met mijn manuscript.

Na een aantal maanden, we zitten in mei 2012, is het verhaal dan eindelijk af. Tenminste dat dacht ik. Ik stuurde het voltooide manuscript naar TenPages.com, zodat zij het konden redigeren. Toen ik het manuscript weer retour kreeg stond het bol van de teksthaken, doorhalingen, pijlen en opmerkingen. Het voelde heel even als een mislukt proefwerk wat de leraar met gefronste wenkbrauwen weer in mijn handen drukte.

Het was weer een moment om in de pen te klimmen: om te schrappen en te schaven en het verhaal nog beter te maken. Zo pingpongde het manuscript nog enkele keren tussen mij en TenPages.com. November 2012 was het dan zover: het manuscript was rijp genoeg om naar de uitgever gestuurd te worden.

Het resultaat? Dat lees je in het vervolg van dit blog.

 

Wil je ondertussen meer weten over “Mijn vader was een NSB’er”? Of wil je liever jouw kennis over de NSB testen?

 

 

3,288 totaal aantal vertoningen, 5 aantal vertoningen vandaag

Elmer den Braber

Schrijver van de roman "Mijn vader was een NSB´er". Ik blog over schrijven, de Tweede Wereldoorlog, social media en wat er nog meer op mijn pad komt. Tevens auteur van "Het sprookje van Eindhoven". Volg me op Twitter via @edenbraber.

Geplaatst in Achtergrond, Blog, Boek, Mijn vader was een NSB'er, Nieuws, Schrijven, schrijven en nog eens schrijven
Tags: , , , ,
9 reacties op “Een boek schrijven is een marathon (deel 1)
  1. Mitsai zegt:

    Via twitter struikelde ik over het manuscript over Elsa Aaldering. Ik heb het stuk op tenpages gelezen en was meteen enthousiast. Ik ben een liefhebber van oorlogsverhalen, “van de burger uit” dus geen soldaten-, en vechtverhalen.
    Het manuscript sprak me bijzonder aan en ik besloot Elmer te steunen. Dat doe ik nog steeds en ik ben nog vol van het uiteindelijke boek! Go Elmer, wanneer komt het vervolg? 😉

  2. karin r. zegt:

    Schrijven is kei hard werken. Er is niets romantisch aan; het is uit je tenen de woorden halen. Soms werk je in een flow en op een ander moment lig je helemaal stil. Zinnen polijst je. Een hoofdstuk moet kloppen als geheel. Het boek moet kloppen als geheel. Dat vergt bloed, zweet en tranen soms. En nachten wakker liggen omdat iets in je hoofd niet op je laptop werkt …

    • Hi Karin,

      Bedankt voor je reactie!

      Ik ben het helemaal met je eens. Het beroep van schrijven is helemaal geromantiseerd, maar daar is niks van waar. Als schrijver moet je keihard zijn voor jezelf en het vergt ook offers van de mensen om je heen.

      Daarnaast is het soms ook erg eenzaam…

      Iedereen kan je helpen, steunen, adviseren en redigeren, maar uiteindelijk is er maar één iemand die de zinnen op het papier moet laten dansen.

  3. Ria Schopman zegt:

    Hoi Elmer, Wat een herkenbaar verhaal. Heen en weer geslingerd tussen de hoop en de wanhoop, vrije tijd en de deadline, inspiratie en frustratie. Dat is het lot van een schrijver. Waarom doen we het onszelf toch aan? Om de roem, het geld? Welnee, we schrijven omdat we niet anders kunnen, omdat het verhaal verteld moet worden, hoe dan ook. En ik ben heel nieuwsgierig naar jouw verhaal…

    • Hoi Ria,

      Bedankt voor je reactie! Ik ben het helemaal eens met jou aanvulling. Ik denk dat schrijvers vaak tegen hetzelfde aanlopen en toch komen de meeste uiteindelijk bovendrijven, maar eenvoudig is het niet: je moet veel uithoudingsvermogen hebben.

      Als een schrijver een bijzonder verhaal in zijn/haar hoofd heeft dan moet het op papier, anders kunnen we onszelf niet meer serieus nemen, noch aankijken.

      Elmer

  4. De reden voor je de vergelijking tussen je halve marathon en het schrijven van je boek geef je zelf: “ik had geen idee waar ik aan was begonnen”. Dat heeft niets met een halve marathon of het schrijven van je boek te maken, maar met jezelf.

    Zoals een goede halve marathon een gedegen voorbereiding behoeft, geldt dat ook voor het schrijven van een boek. (… of eigenlijk voor alle grote prestaties die je neerzet.)
    Als je niet weet waar je aan begint, zul je het zwaar vinden en het gevoel hebben er keihard voor te moeten werken. Bereid je je goed voor dan weet je waar je aan toe bent, weet je waar de moeilijke stukken zitten en zul je er met veel meer gemak doorheen komen.

    Ik deel je mening dat een boek schrijven een (halve) marathon is dus niet. Ik ben me nu aan het voorbereiden op de halve marathon en kan zeggen dat ik het enorm saai vind om elke week 10-20 kilometer te moeten lopen in een training. Het duurt lang en je hebt niets te doen onderweg, bovendien word je lichaam er moe van.

    Een boek schrijven daarentegen is precies het omgekeerde. Het is inspirerend om je gedachten te kneden en op papier te zetten. Je wil er elke dag, elk uur mee bezig zijn tot het moment dat het je stoort in je ‘normale dagelijkse’ werkzaamheden. Gedurende de vorming van je boek kom je veel zaken tegen die je voorheen als onmogelijk of absurd had bestempeld. Het voert je naar plaatsen in je fantasie die je energie geven en motiveren…

    Daarnaast: Beide resultaten zullen ongetwijfeld tot een vreugdedanje leiden en een streep door een punt op je bucket list. :-) Van één (boek publiceren) weet ik al dat het een heerlijk gevoel geeft, van de ander zal dat zeker ook zo zijn.

  5. Dag Stefan,

    Bedankt voor je uitgebreide reactie!

    Dat lijkt me ook een mooi gevoel als je boek er eindelijk is. Na maanden misschien wel jaren hard werk eindelijk het resultaat in handen. Nog even doorbijten en het is voor mij ook zover.

    Een bekend gezegde luidt: “Een goede voorbereiding is het halve werk”.

    Alhoewel deze wijsheid ons op het hart drukt om vooral goed voorbereid te zijn, leert het ons ook iets anders. We kunnen nog zoveel lezen, nog zoveel advies inwinnen, nog zoveel trainen, nog zoveel (tijd) investeren: de voorbereiding blijft het halve werk.

    Ik wil hiermee aangeven dat je nooit helemaal weet wat iets inhoudt, totdat je het zelf hebt meegemaakt. Dat is met een boek schrijven, een halve marathon lopen, kinderen opvoeden, ondernemer worden etc.

    De ervaring die jij nu hebt als gepubliceerd schrijver, is niet te vergelijken met waar je stond toen je de eerste letters op papier zette.

    Daarbij denk ik dat je bij alles wat je doet je de leuke moet benadrukken. Als je hardlopen niet leuk vindt, waarom doe je het dan? Of loop je voor een speciaal/goed doel? Persoonlijk krijg ik tijdens het hardlopen de beste ideeën. Hardlopen helpt mij bij het schrijven.
    (TIP: Ik luisterde tijdens het lopen ook regelmatig naar deze podcasts over schrijven https://itunes.apple.com/nl/podcast/boekschrijven.nl-schrijf-je/id443971983)
    Maar ik snap wat je bedoelt, want hardlopen kan heel eentonig en langdradig zijn. Voor mij persoonlijk werkt deze metafoor, omdat je zowel bij hardlopen als bij schrijven jezelf constant tegenkomt en dat sluit aan bij wat je zet dat het met jezelf te maken heeft.Dus voor zowel hardlopen als schrijven geldt voor mij: je leert jezelf heel erg goed kennen. Dus wat dat betreft allebei aan te raden! Onder voorbehoud dat je jezelf wil leren kennen.

    En wat je zegt: als je straks over die 21KM streep loopt geeft dat een enorme kick.

    Iets anders nog: Hoe heb je dit blog gevonden?

    Groet,

    Elmer

  6. Net als jij had ik ook geen idee waar ik aan begon. Als ik van tevoren had geweten hoeveel werk en tijd het schrijven van een boek zou kosten, dan zou het me misschien hebben ontmoedigd.

    Daarom heb ik ook nooit een vaste planning gemaakt. En wat bij mij werkte: ik nam mezelf, iedere keer als ik weer wat verder was, een beetje in de maling door mezelf wijs te maken dat het meeste werk nu wel achter de rug was. Daardoor bleef ik gemotiveerd.

    Ik heb gemerkt dat je een paar eigenschappen moet bezitten om een boek te kunnen schrijven. Het zijn sowieso eigenschappen die je op de meeste terreinen verder brengen.

    Ten eerste moet je doelen op de langere termijn kunnen nastreven. Dat kan niet iedereen. Veel mensen willen op korte termijn resultaat zien en hebben niet het doorzettingsvermogen om ergens aan te blijven werken, net zolang tot het af (en goed) is.

    Ten tweede komt het er op neer dat je niet alleen veel werkt, maar dat je het ook efficiënt doet. Dat betekent je werkzaamheden structureren, maar bijvoorbeeld ook schrijven op de momenten waarop je toch niks anders te doen hebt. Bijvoorbeeld in de trein, op het strand of op andere niet-productieve tijdstippen.

    Maar natuurlijk moet je ook affiniteit hebben met het onderwerp, waardoor je gedreven raakt. In mijn geval wist ik dat ik perse een stukje onbekende informatie naar boven wilden halen.

  7. Dag Mario,

    Bedankt voor het delen van jouw verhaal.

    Betreft efficiënt schrijven, hoe ga je ermee om creativiteit en meters maken hand in hand te laten gaan?

    Zelf heb ik soms dagen dat het me aan creativiteit ontbreekt en ik dus ook niet efficiënt kan zijn.

    Ik wil het altijd wel, maar in de praktijk werkt het niet zo bij mij.

    Benieuwd naar jouw ervaringen!

    Groeten,

    Elmer

    PS. Leuke Facebookpagina heb je.

1 Pings/Trackbacks op "Een boek schrijven is een marathon (deel 1)"
  1. […] Het voelt anders een beetje alsof ik mezelf zou verloochenen. Bovendien heb ik veel steun gehad van aandeelhouders en andere ambassadeurs, die ik ook zeker niet wil teleurstellen. Een boek schrijven is één ding, er bekendheid aan geven […]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

Bekijk de trailer van “Mijn vader was een NSB’er” !

Bestel hier mijn roman

omslag Mijn vader was een NSB'er

Betaling met iDeal mogelijk
© Elmer den Braber en Uitgeverij de Spion

Op de hoogte blijven van mijn roman “Mijn vader was een NSB’er? Laat hier je e-mailadres achter

Blog Traffic

Pages

Pages|Hits |Unique

  • Last 24 hours: 0
  • Last 7 days: 0
  • Last 30 days: 0
  • Online now: 0
garcinia cambogia effets secondaires

Ook verkrijgbaar op Apple iBooks!